Coaches milova

Published on april 14th, 2010 | by arnold pannenborg

Milo: van schlemiel tot held

Bij zijn aantreden snapten de Ghanezen er niets van. Waarom werd deze minkukel coach van de nationale trots? Nu hij Ghana naar twee finales op grote toernooien heeft geleid, is Milovan Rajevac een held.

Wie hem voor het eerst ontmoet, loopt hem ongetwijfeld straal voorbij. Milovan Rajevac (kortweg “Milo” in Ghana) oogt als een wat ielig en sukkelig ventje. De auteur zag hem na een WK-kwalificatiewedstrijd tegen Soedan op een militair vliegveld in Accra staan. De spelers werden belaagd door de lokale pers maar Milo stond er in een hoekje verloren bij. Naast hem stond, zoals altijd, zijn tolk: ook al zo’n vaag uitziende man.

Over die tolk is overigens veel te doen geweest. Bij zijn aantreden in augustus 2008 vroegen de Ghanezen zich niet alleen af waarom de voetbalbond voor de volslagen onbekende Milo had gekozen, maar ook waarom er tevens een contract was gesloten met een tolk. Milo sprak echter geen woord Engels en kon en kan alleen communiceren met de spelers, assistent-coaches en bondsbestuurders via zijn “secondant”.

Salaris
De echte shock kwam later toen het salaris van de tolk uitlekte. Dat Milo een slordige 50.000 dollar per maand zou gaan verdienen, vond men al enigszins buitensporig. Maar dat zelfs zijn tolk méér verdiende dat de Ghanese assistent-coach van het nationale elftal, ging menig journalist en supporter te ver. De assistent-coach probeerde zijn eigen salaris vervolgens op te krikken – een drama dat wekenlang de voorpagina’s haalde – maar het mocht niet baten.

Milo was duidelijk niet op een positieve noot het land binnengekomen. Ghana verkeerde sowieso in een milde vorm van rouw nadat de Black Stars op de Afrika Cup 2008 in eigen land niet verder waren gekomen dan de halve finales. Het was de voornaamste reden waarom Milo überhaupt was aangenomen (zijn voorganger Claude Le Roy werd na het toernooi de laan uitgestuurd), maar het betekende wel dat de onbekende Serviër alleen met fantastische prestaties voor de dag kon komen.

CHAN
Milo’s eerste grote klus was de eerste editie van de African Nations Championship (CHAN), een toernooi voor spelers uit de lokale Afrikaanse competities. In gastland Ivoorkust bereikten de Ghanezen niet alleen met verve de finale, de scouts ontdekten ook enkele veelbelovende talenten, zoals Rahim Ayew en Samuel Inkoom. Ondanks het feit dat Milo en zijn mannen in de finale werden verslagen door DR Congo, had de Serviër met deze prestatie veel krediet opgebouwd in Ghana.

Toch drukten de radiopresentatoren en de gasten op de radio zich nog altijd negatief uit over de bondscoach. “Hij heeft geluk dat wij zoveel goede voetballers hebben,” vertelde een journalist uit Accra. “Eigenlijk hoeft hij dus niets te doen, behalve de selectie bekend te maken en dan op de bank te gaan zitten.” Een gangbare gedachte was dat het relatieve succes van Ghana niet te danken was aan Milo. Iedereen had het goed gedaan met deze lichting Ghanese spelers.

Afrika Cup
In januari 2010 volgde de échte testcase: de Afrika Cup in Angola. Voor Ghana en Milo begon het toernooi dramatisch. Zo kwam sterspeler Michael Essien veel te laat op het toernooi aan en vertrok hij ook weer voortijdig vanwege een blessure. Ook andere vaste krachten als Stephen Appiah, Laryea Kingston en John Pantsil waren niet van de partij. Ook was Sulley Muntari wegens disciplinaire redenen uit de selectie gelaten. Alles duidde erop dat de Ghanezen al snel terug naar huis zouden vliegen.

Ghana bevond zich in een lastige groep met Ivoorkust, Burkina Faso en Togo. Toen de Togolese teambus door rebellen werd beschoten en zij zich terugtrokken uit het toernooi, werd het nog moeilijker. De wedstrijd tegen de Ivorianen ging kansloos verloren en dus moesten de Black Stars Burkina Faso verslaan. Dat deden ze, al was het met de grootste mogelijke moeite. Aanvoerder Andrew Ayew scoorde het enige doelpunt van de wedstrijd.

Angola
In de volgende ronde nam Ghana het op tegen gastland Angola. In een niet al te beste wedstrijd scoorden de Ghanezen één keer. Het bleek volgende voor een plek in de halve finale. Daar wachtte aartsrivaal Nigeria. En net als in 2008 waren de Black Stars ook ditmaal te sterk. De iele Milo had Ghana zowaar naar de finale van de Afrika Cup geleid. Daar echter gaf de ervaring van tegenstander Egypte de doorslag.

Ghana werd niet voor de vijfde keer Afrikaans kampioen. Maar ondanks het verlies werd Milo niet ontslagen, iets dat vaak genoeg wel gebeurt op het continent. Sterker: Milo werd geprezen om het feit dat hij de finale wist te halen met een team vol onervaren nieuwelingen. De kritiek op de Serviër is niet verstomd. Maar de critici zijn wel in de minderheid – en een stuk stiller dan voorheen.

Zuid-Afrika
Milovan Rajevac, de man die hiervoor louter clubs in eigen land coachte, begint in juni aan de grootste klus van zijn leven: het wereldkampioenschap in Zuid-Afrika. Voor Milo is de groepsfase van het WK extra bijzonder. Hij speelt namelijk niet alleen tegen Duitsland en Australië maar ook tegen zijn eigen land Servië. ‘We spelen de openingswedstrijd tegen Servië en omdat ik zelf Serviër ben, ken ik ze maar al te goed,’ zo zei hij.

Andersom geldt dat uiteraard ook. In de Ghanese media verschenen de laatste tijd verhalen over intimidatiepogingen van de Servische autoriteiten. Zo zou een huis van Milo ter waarde van 1,5 miljoen euro met de grond gelijk zijn gemaakt. Later ontkende de bondscoach dat door te zeggen dat het slechts een ernaast gelegen “winkeltje” betrof.

Toch blijft Milo, net als alle Ghanezen, vol zelfvertrouwen. ‘We willen doorstomen naar de finale. En we hebben een team dat ons daarheen kan leiden.’

Tags: , , ,


About the Author



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑