Coaches 120616KA_NigRwa_KA

Published on februari 8th, 2013 | by arnold pannenborg

Stephen Keshi, vertegenwoordiger van Afrikaanse coaches

stepkesIedere twee jaar – en nu nog sneller – laait de discussie op: moeten Afrikaanse teams worden geleid door lokale of buitenlandse coaches? De publieke opinie wijst steeds meer naar de Afrikaanse coaches.

Ze zouden geen gezag uitstralen, geen overwicht hebben in de kleedkamer. Ze zouden niet het respect genieten van de sterspelers, en geen eenheid kunnen smeden. Ze zouden tactische onbenullen zijn, geen weet hebben van opstellingen. En geen verstand van wisselen.

Ze zouden weinig verdienen en hun magere salaris aanvullen door geld te eisen van spelers. “Wil je dat ik je selecteer? Hoeveel bied je?” Ze zouden etnisch georiënteerd zijn, spelers uit hun geboorteregio prefereren boven anderen, vooral die afkomstig van vijandige etnische groepen. Ze zouden niet in staat zijn de verzoeken van de machtige officials en politici in hun land te weerstaan.

Respect
Nee, dan de buitenlandse coaches. Het zouden sterke persoonlijkheden zijn, gepokt en gemazeld in de wereld van het voetbal. Ze zouden alles weten van de laatste tactieken en opstellingen, als blanken het respect genieten van de topvoetballers, onomkoopbaar zijn, (politieke) invloeden van buitenaf steevast negeren. Kortom, hun torenhoge salarissen meer dan waard.

Dit beeld leek te overheersen tijdens de Afrika Cup edities van de laatste twintig jaar. In Ghana (2008) bestond het merendeel van de coaches uit Europeanen en Zuid-Amerikanen. De Afrikaanse bondsbobo’s vervingen hun lokale coaches niet zelden ter elfder uur voor een buitenlander. Deze moest het team vervolgens in een tijdsbestek van enkele weken of maanden klaarstomen.

Langzaamaan lijkt het tij te keren. Tijdens de huidige editie van de Afrika Cup is de ratio lokale/buitenlandse coach al bijna gelijk getrokken: negen buitenlandse coaches, zeven lokale coaches. Tijdens de halve finales was de stand zelfs gelijk: twee buitenlandse (Mali, Burkina Faso) en twee lokale coaches (Nigeria, Ghana).

Penaltyserie
Bijna was de finale qua coaches een Afrikaans onderonsje geworden. Maar ondanks de verwoede pogingen van de Tunesische leidsman om Ghana een ronde verder te helpen, gingen de Black Stars in de uiteindelijke penaltyserie onderuit. En dus is het 50/50 in de finale: het Nigeria van coach Stephen Keshi neemt het zondag op tegen het Burkina Faso van de Belg Paul Put.

Laatstgenoemde is een typische Afrikaganger: in Europa geen bekendheid, in Afrika aangenomen als coach van een nationaal elftal (Gambia, in 2008). Sinds maart vorig jaar leidt hij het nationale elftal van Burkina Faso, de Hengsten. In eigen land is hij verre van onomstreden. Sterker: de KBVB schorste hem voor het leven wegens zijn vermeende rol in een omkoopschandaal.

Stephen Keshi is een grootheid in het Afrikaanse voetbal. Hij speelde bij clubs in Nigeria, Ivoorkust en België. In 1994 won hij samen met de Super Eagles de finale van de Afrika Cup in eigen land. Sinds 2004 coacht Keshi Afrikaanse nationale elftallen, vooral Togo maar ook Mali, en in november 2011 werd hij gekozen als coach van zijn eigen land.

Exponent
Keshi is een typische exponent van de beroepsgroep der Afrikaanse coaches. Al jarenlang is hij als coach actief op het allerhoogste Afrikaanse niveau, maar in eigen land werd hij tot voor kort gepasseerd als kandidaat voor de Super Eagles. In december vorig jaar kwam bovendien naar buiten dat hij al maanden geen salaris had ontvangen. Dat klinkt veel lokale coaches bekend in de oren.

Zowel voor als tijdens het toernooi bekritiseerde Keshi de tendens van bondsofficials om buitenlandse coaches aan te trekken. ‘De blanken komen alleen voor het geld,’ zo zei hij. ‘Ze doen niets dat wij niet zouden kunnen.’ Een andere uitspraak: ‘Kom niet aanzetten met een doorsnee coach uit Europa en zeg dat hij beter is dan ik. Dat accepteer ik niet.’

Zondag mag Keshi namens Afrika bewijzen dat lokale coaches niet onderdoen voor hun Europese en Zuid-Amerikaanse collega’s. Hij kan in de voetsporen treden van legendarische coaches als Hassan Shehata (Egypte) en C.K. Gyamfi (Ghana). Ook maakt Keshi kans om als tweede – na de recentelijk overleden Egyptenaar Mahmoud El-Gohary – de Afrika Cup te winnen als speler én coach.

Als fan neig ik ernaar Burkina Faso en hun spits Aristide “Panenka” Bancé te steunen. Als antropoloog vind ik dat het tijd wordt dat Keshi de buitenlandse coaches een spreekwoordelijk lesje leert. Nu nog hopen op een enigszins goed speelveld.

Tags: , , , , ,


About the Author



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑