Organisatie Empty seats are seen during a Confederations Cup Group A soccer match between Spain and New Zealand, at the Royal Bafokeng Stadium in Rustenburg, South Africa, Sunday, June 14, 2009. (AP Photo/Paul White)

Published on januari 25th, 2013 | by arnold pannenborg

Vertrouwen onder bobo’s leidt niet tot volle stadions

De Afrika Cup is in volle gang, en ondanks dat me sinds het verdedigen van mijn proefschrift in oktober een zekere apathie ten opzichte van het voetbal ten deel is gevallen, is het onderhand tijd dat ik aandacht aan dit toernooi besteed.

Laat ik vooropstellen dat ik nog altijd bijzonder veel interesse aan de dag leg voor het Afrikaanse voetbal, helemaal als de Afrika Cup zich aandient. Ik word vrolijk van de fleurig uitgedoste fans uit Zuid-Afrika en Ghana, van de synchrone danspasjes van groepen supporters, van de trommels en ja, zelfs van de monotone klanken van de vuvuzela’s. Ik stoor me zelfs niet langer aan de commentatoren van Eurosport.

Waar ik minder vrolijk van word, is het feit dat het de organisatoren er weer niet in zijn geslaagd een fatsoenlijk aantal fans op de tribunes te krijgen. Dat was zo in 2006 in Egypte, waar de organisatoren militairen vermomd als supporters de tribunes op stuurden. Dat was zo in 2008, waar Ghanezen het organiserend comité opriepen scholieren gratis kaartjes te geven om de lege plekken op te vullen. We zagen het in 2010 in Angola, en ook weer in 2012 in Gabon en Equatoriaal Guinee.

Voor en tijdens iedere editie van de Afrika Cup krijgen de leden van het organiserend comité de vraag voorgeschoteld hoe ze het probleem van de tegenvallende bezoekersaantallen denken op te lossen. Het antwoord is altijd hetzelfde. ‘Geen paniek, we hebben alles onder controle, dus er is geen probleem,’ was de typische reactie van Louis Claude Mounzeo Koumba in 2012. Het hoofd communicatie moest zich verdedigen nadat bleek dat vlak voor de finale in Libreville, Gabon, slechts tweederde van de kaarten was verkocht.

Ook ditmaal legde het hoofd van het Zuid-Afrikaanse organisatiecomité, Mvuzo Mbebe, een ongebreideld positivisme aan de dag. ‘Onze eerste prioriteit is volle stadions, volle stadions, volle stadions,’ zei hij in maart vorig jaar. Uiteraard hadden de heren er “alle vertrouwen” in dat de stadions deze keer wel bomvol zouden zitten.

De verantwoordelijke bobo voor het Mbombela stadion in Nelspruit, waar in totaal acht wedstrijden staan gepland, sprak de verwachting uit dat zelfs fans uit buurlanden als Mozambique en Swaziland zijn stadion met een bezoek zouden verblijden. ‘Er wonen een miljoen mensen in een radius van honderd kilometer rondom het stadion,’ zei hij. Tel uit je winst.

Voor de duidelijkheid: deze beloftevolle woorden werden geuit door dezelfde man die de fans de schuld gaf van het feit dat geen van de vier wedstrijden, die in het kader van het WK 2010 in Nelspruit werden gespeeld, uitverkocht waren. Die fans, zo zei hij, lagen namelijk aan de vooravond van het toernooi ‘nog te slapen’ omdat ze ‘zich niet hadden gerealiseerd dat het zo’n groot evenement zou worden’.

Afgelopen september ging in Zuid-Afrika de kaartverkoop van start. Ditmaal was het optimisme over de bezoekersaantallen niet geheel misplaatst. In Zuid-Afrika wonen immers vele immigranten uit andere delen van het continent. Bovendien hadden voetbalbonden uit onder andere Zambia en Ethiopië volgens berichten duizenden kaarten besteld. Helaas, ook nu weer zijn veel stoelen gevrijwaard van een menselijk zitvlak.

In Afrika zijn er slechts twee wedstrijden waarvan de bobo’s vinden dat het stadion vol moet zijn. Dat zijn de openingswedstrijd en de finale, en in het eerste geval is het stadion inderdaad tot de nok toe gevuld. Het is immers het thuisteam dat speelt en, ook niet onbelangrijk, de eretribune wordt bezet door voetbalofficials, zakenlui, politieke zwaargewichten en de president himself. Die lui zien het als een belediging als er lege plekken zijn.

Van de finale zou je verwachten dat die eveneens altijd uitverkocht is, maar dat is natuurlijk allesbehalve vanzelfsprekend als het gastland voortijdig uit het toernooi is geknikkerd. Vlak voor aanvang van de finale tussen Kameroen en Egypte in 2008 kon ik buiten het stadion in Accra nog gewoon een kaartje op de kop tikken, zelfs voor een naar verhouding vrij schappelijke prijs.

Het verbaast menig niet-Afrikaan waarom de Afrika Cup – hét toernooi van een voetbalgek continent – zo kampt met een tegenvallende kaartverkoop. Mij ook. Een eenduidig antwoord is er niet. Armoede speelt ontegenzeggelijk een rol – zelfs een ticket van een paar euro is voor de meeste Afrikanen onbetaalbaar. Er is ook het verschijnsel dat Afrikanen uitsluitend voor hun eigen team naar het stadion komen. Zomaar een wedstrijd kijken is er vaak niet bij.

De belangstelling voor de lokale competities neemt al jaren gestaag af. Een reden die daarvoor gegeven wordt – naast geweld, verhalen over omkoping, en incompetentie van bondsofficials – is dat men liever kijkt naar de Afrikaanse stervoetballers in Europa dan naar het tweede garnituur op de lokale velden. Waarom ze dan niet op de tribune zitten als diezelfde sterren hun kunsten op Afrikaanse bodem vertonen, mag Joost weten.

Eén ding begrijp ik niet: het besluit om in de almaar uitdijende voetbalkalender de Afrika Cup twee achtereenvolgende jaren te organiseren. Men is overgegaan van even naar oneven jaren, dat is prima, maar waarom dan na 2012 een editie in 2013? Een voor de hand liggend antwoord: sponsoring en uitzendrechten. Toch: waarom niet wachten tot 2015? Naar mijn mening komt deze overkill, zeker ook na het WK, het prestige van de Afrika Cup niet ten goede.

Instant update: het stadion in Nelspruit is nu, tijdens Nigeria tegen Zambia, redelijk goed gevuld. Volgens de commentator ligt dat deels aan het feit dat er veel Ethiopiërs zijn komen opdagen (hun elftal speelt zo haar tweede groepswedstrijd tegen Burkina Faso). Of liggen er minder supporters te slapen?

Tags: ,


About the Author



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑