Zuid-Afrika 2010 songr

Published on juni 11th, 2009 | by arnold pannenborg

Kameroen is geen groot voetballand meer

Zondag, 7 juni 2009. Showdown in het Ahmado Ahidjo Stadion in hartje Yaoundé. Het nationale elftal van Kameroen speelt thuis tegen Marokko.

Beide ploegen móeten winnen om redelijkerwijs nog een kans te maken op het WK 2010 in Zuid-Afrika. Ze bungelen immers allebei onderaan groep A met nul punten uit één gespeelde wedstrijd.

Helaas. De wedstrijd eindigt in een bloedeloos 0-0 gelijkspel. De Kameroeners worden zo langzamerhand bang – en ze maken zich kwaad. Gaat Kameroen dan wéér het WK niet halen?

Pierre Womé
9 Oktober 2005 is een zwarte bladzijde uit de rijke geschiedenis van de Kameroense Indomitable Lions. Kameroen speelt tegen Egypte. Het is 1-1. In de negentigste minuut verdienen de Kameroeners een strafschop. Pierre Womé loopt richting de stip en legt aan. Als hij scoort gaat Kameroen naar het WK 2006 in Duitsland. Zo niet, dan niet. De arme Womé scoort niet.

Als straf mag Pierre Womé van de toenmalige minister van Sport voor een jaar niet meer meedoen met de nationale selectie. Voor het land zelf is de uitsluiting een ramp. Het was Kameroen dat in 1990 Afrika op de kaart zette door Argentinië in de openingswedstrijd van het WK te verslaan en vervolgens door wist te stomen naar de kwartfinales. Het is Kameroen dat al vier keer Afrikaans kampioen werd.

Kwaad
Het zijn echter ook de Indomitable Lions die in 2002 voor het laatst te bewonderen waren op een WK. En daar presteerden ze, mild gezegd, niet optimaal. De Kameroeners zijn bang – en kwaad. Het kán toch niet dat zo’n grote ploeg het alweer laat afweten? En dat uitgerekend nu het WK op het Afrikaanse continent zal plaatsvinden.

Vorig jaar, aan het begin van 2008, stond Kameroen nog in de finale van de Afrika Cup. Ze verloren van Egypte maar ze stónden er tenminste. Voor de fans van het Kameroense elftal – en dat zijn dus alle inwoners van het West-Afrikaanse land – is een finaleplek niet meer dan normaal. Zelfs al is de selectie sterk verouderd, zelfs al rommelt het al jaren in de organisatie van het ministerie en de voetbalbond, en zelfs al worden coaches ontslagen (of nemen ontslag) alsof het vakantiebaantjes zijn.

Fossielen
Dat de selectie dringend behoefte heeft aan vers voetballersbloed, dat is zeker. Hét symbool van kracht en onverzettelijkheid is aanvoerder Rigobert Song. Hij is echter ook het symbool van een ploeg dat volgens Kameroeners zelf louter uit ‘fossielen’ bestaat. Samuel Eto’o is de enige ster in het elftal. Het lukt hem duidelijk niet om het team in zijn eentje naar succes te leiden.

Bondscoach Otto Pfister nam daags voor de wedstrijd tussen Kameroen en Marokko ontslag. Dat vonden de meeste Kameroeners niet erg. Ze roepen al jaren om een lokale coach. Thomas Nkono, de oud-keeper van het nationale elftal en later de keeperstrainer van de Lions, heeft het stokje overgenomen. Het hielp weinig. De eerste kwalificatiewedstrijd werd met 1-0 verloren van Togo en ook de wedstrijd van zondag wisten ze dus niet te winnen.

Gabon
Met één punt uit twee wedstrijden staat Kameroen gevaarlijk onderaan. Ze hebben nog slechts vier wedstrijden te gaan en moeten nu een inhaalslag maken op de verrassende koploper van groep A: Gabon. De Gabonezen hebben nu al zes punten verzameld en staan daarmee boven Togo (drie punten) en Marokko (één punt).

Kameroen is het hoogst genoteerde Afrikaanse land op de FIFA-ranglijst. Voor Kameroeners is voetbal ‘een nationale religie’. Het is alleen jammer dat de voetballers en bestuurders zelf niet willen meewerken aan een nieuw succes.

Tags: , , ,


About the Author



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑