Coaches tanin

Published on november 19th, 2009 | by arnold pannenborg

De soap rond Otto Pfister (1)

Terug naar Kameroen, het land waar ik ooit veldwerk naar voetbal deed. Geheel onverwacht stuit ik op een lokale beroemdheid: Fernand Taninche, de man die ervoor zorgde dat Otto Pfister bondscoach werd.

Een bloedhete vrijdagochtend. De selectie van New Club Bamenda werkt een training af in het stadion. Ik word op een tuinstoeltje tussen twee mannen in gezet. De man rechts van mij is de secretaris-generaal van de club. ‘We zijn met zijn tweeën. Samen handelen we alle financiële rompslomp af. Dat valt niet altijd mee in dit land.’

De man links van mij mist twee voortanden. ‘Ooit speelde ik in de hoogste klasse van de lokale competitie. Voetbal is een gevaarlijke sport, zeker hier in Kameroen,’ zo verontschuldigt hij zich. Hij wil ook liever niet lachend op de foto. ‘Je begrijpt waarom.’

Dan stelt hij zich voor. Ik ken die naam. Hij is toch niet die beruchte makelaar? De man die Otto Pfister als bondscoach eind 2007 naar Kameroen haalde? De man die onder één hoedje speelde met de toenmalige minister van Sport en Educatie? De man die door diezelfde minister werd belazerd en hem vervolgens een proces aandeed? ‘Jawel, dat ben ik.’

Krantenartikelen
Fernand Taninche is een begrip in Kameroen en ver daarbuiten. Tientallen krantenartikelen zijn er verschenen over de vreemde gang van zaken rond de benoeming van Otto Pfister als bondscoach van de Indomitable Lions. De zaak, die aan het rollen kwam na afloop van de Afrika Cup 2008, is nog lang niet ten einde. ‘Ik wil je er alles over vertellen,’ zegt Taninche, ‘maar gelieve dan wel mijn naam goed te spellen. Met een tweede n in Taninche dus!’

In oktober 2007 maakte de minister van Sport en Educatie bekend dat Pfister het nationale elftal naar de Afrika Cup in Ghana zou gaan leiden. De benoeming wekte argwaan, niet omdat Pfister geen bekende op het continent zou zijn (dat is hij wel) maar omdat de Kameroense voetbalbond Fecafoot een lijst met mogelijke bondscoaches had samengesteld. Op deze lijst kwam de Duitser helemaal niet voor.

‘Ik heb Pfister hoogstpersoonlijk aan de minister voorgesteld,’ zo vertelt Taninche. ‘Ik heb de coach leren kennen via zijn zoon Mike, die een makelaarsbureau in de Verenigde Staten heeft. We hadden onderling een deal: als ik Mike’s vader aan een baan zou kunnen helpen, zou ik 20 procent van de gehele transfer in handen krijgen, óók van zijn maandelijkse salaris. We praten dan over enkele tonnen in euro’s.’

Roger Milla
De minister ging akkoord en zette Pfister, zonder enig overleg met de voetbalbond, aan het roer van de trots van het Kameroense volk. De Duitser leidde het elftal naar de finale van de Afrika Cup, die zij echter met 1-0 verloren van Egypte. In Kameroen groeide de kritiek over het functioneren van de coach. Het beviel de Kameroeners vooral niet hoe hij überhaupt was aangesteld. Zelfs voetbalheld Roger Milla riep in het openbaar dat hij de beste man het liefst zo snel mogelijk zag vertrekken.

In mei van dit jaar nam Pfister plotseling ontslag. Hij reisde met de nationale ploeg mee naar een trainingskamp in België en verdween daarna spoorloos. Hij had nog wel een ontslagbrief gestuurd naar de Fecafoot. Volgens Taninche werd het Pfister duidelijk te heet onder de voeten en is hij “gevlucht”.

Naar die 20 procent, zo ontdekte Taninche al snel, kon hij fluiten. ‘Vóór de Afrika Cup stuurde ik een woedend mailtje naar Mike. Ik dreigde actie te ondernemen als hij en zijn vader niet snel met het geld over de brug zouden komen. Hij schreef terug dat zij mij ná de Afrika Cup schadeloos zouden stellen. Ze probeerden dus duidelijk de boel te sussen om niet de hele journalistieke wereld over zich heen te krijgen in Ghana.’

Speciale gast
Vandaag is Taninche een speciale gast van de voorzitter van New Club Bamenda. ‘Ik wil hem voorstellen aan een paar jonge spelers van me,’ zegt hij. ‘Die zitten hier verderop in een hotel. Ik wil dat zij gaan voetballen bij de academie van de club.’ Taninche is namelijk niet alleen een makelaar van coaches maar ook, en vooral, van voetballers. ‘Als mensen eerlijk zouden zijn, was ik allang een rijk man. Maar zo werkt het niet in deze wereld.’

Bij het horen van de naam Pfister schiet zijn stem enkele tonen omhoog. ‘We zijn nu acht maanden verder en ik heb nog geen cent gezien. Ze denken dat ik ze niets kan maken maar ik ken heel wat hooggeplaatste personen. Ik heb een brief naar president Paul Biya gestuurd en gezegd dat ook de minister heeft gefraudeerd. Die heeft de minister toen op staande voet ontslagen. Tegen Pfister en zijn zoon heb ik nu een rechtszaak aangespannen.’

Fernand Taninche wil me het hele verhaal graag vertellen. Maar dan later. Hij zal nu terugreizen naar zijn woonplaats Yaoundé en keert dan over een paar dagen terug, mét alle documenten, krantenknipsels en e-mail correspondentie rond deze soap. ‘Je krijgt van mij zelfs toestemming om hier een boek over te schrijven,’ zo zegt hij. Zolang ik zijn naam maar goed schrijf, uiteraard.

Lees ook deel 2

Tags: , , ,


About the Author



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑