Kameroen 2009/10 anglof

Published on december 3rd, 2009 | by arnold pannenborg

Geen feestje voor de Anglofonen

De frustraties zitten diep bij de inwoners van Anglofoon Kameroen. Sinds zij de finale van Cup of Cameroon in 1979 verloren, weten ze het zeker: zij worden onderdrukt door de Francofone meerderheid.

Wie in Bamenda het jaar 1979 noemt, rakelt een verleden van intimidaties, frustraties, haat en onmacht op. In dat jaar verloor het grote team van de Anglofone regio – dat bestaat uit de Noordwest en Zuidwest provincies – de finale van de Cup of Cameroon van een Francofoon team. Eén ding weet men zeker: tegenstander Dynamo Douala kreeg hulp, tot aan de minister van Sport toe.

‘Voetbal betekent niks meer voor me,’ zegt Nji Pius, een van de trouwste supporters van hét Anglofone team van weleer: PWD Bamenda. Datzelfde team verloor die beruchte finale in 1979. ‘Ik ben al twintig jaar niet meer in het stadion geweest. Voor mij is de sport dood.’ En het nationale elftal? ‘Daar kijk ik ook al jaren niet meer naar. Het zijn allemaal Francofonen, wat moet ik daarmee?’

Eyong Enoh
Nji Pius verwoordt het algehele gevoel van de inwoners van de twee Engelstalige provincies van Kameroen. Noem twee Anglofone voetballers in de huidige selectie van het nationale elftal? De eerste is makkelijk: Ajacied Eyong Enoh speelt sinds kort in het hart van het elftal. En daar blijft het bij. Enoh is de enige Indomitable Lion die ooit geboren werd in de regio “ten westen van de rivier de Mungo”.

‘Vroeger had je zoveel fantastische voetballers uit deze regio,’ vertelt Pius in zijn huis in een van de oudste wijken van Bamenda. ‘Nji Sunday, Ben Bola, Stephen Tataw – noem maar op. En zij werden in die tijd ook voor het nationale elftal geselecteerd. Maar nu overwegen ze in Yaoundé niet eens meer om een van onze voetballers op te nemen.’

In 1982 bijvoorbeeld, tijdens het WK Voetbal in Spanje, speelden meerdere Anglofonen in het groene shirtje van Kameroen. In hét succesjaar 1990 was de aanvoerder van het elftal zelfs een Anglofoon. Stephen Tataw stond zijn mannetje tijdens de wedstrijd tegen Argentinië en hij zorgde ervoor dat de levende legende Maradona geen enkele demarrage kon ondernemen.

Ahmadou Ahidjo
‘In die tijd voerde president Ahidjo een politiek van regionalisatie,’ vertelt Pius’ neef Cleopas, ook een oud-supporter. ‘Hij wist dat je het hevig verdeelde Kameroen alleen kon verenigen door voetballers uit alle tien provincies te selecteren. Hij beval de coaches om door het hele land te reizen en overal spelers te selecteren. Wij hadden het met vier of vijf Anglofonen toen helemaal niet slecht.’

De situatie veranderde nadat in 1982 president Paul Biya aan de macht kwam. Hij staat erom bekend dat hij bevolkingsgroepen tegen elkaar uit speelt. De Anglofonen en de verwante etnische groep Bamiléké zijn hiervan steevast het slachtoffer. Biya geeft vooral de voorkeur aan Francofonen en dan het liefst aan zijn eigen bevolkingsgroep, de Béti. In de jaren ’90 werden de gevolgen van dit beleid pas goed zichtbaar.

Eind 1992 creëerde president Biya een meerpartijenstelsel en hij schreef algemene verkiezingen uit. Sindsdien, zo zeggen de Anglofonen, heeft hij er een levenswerk van gemaakt om de inwoners van de Noordwest en Zuidwest provincies volledig te negeren, op cultureel, economisch en politiek gebied. ‘Tegenwoordig komen de coaches Yaoundé niet meer uit,’ zegt oud-voetballer Ben Bola. ‘Ze krijgen een lijst met spelers. Uiteraard lukt het bijna geen enkele Anglofone speler om op die lijst te komen.’

Bamenda
De reden voor Biya’s politiek is gelegen in de stad Bamenda, dat bekend staat als het hart van de oppositie. In 1990 richtten Ni John Fru Ndi en andere de Social Democratic Front (SDF) op, de partij die geldt als de enige echte oppositiepartij van het land. En PWD Bamenda, waar Fru Ndi een tijdlang voorzitter van was, werd op slag de grootste Anglofone voetbalclub in het land. Voor Biya was dit genoeg reden om de Anglofonen voortaan compleet te negeren.

In de wetenschappelijke literatuur staat het hele gebeuren bekend als het Anglofonen probleem. Het begon allemaal in 1960, toen het toenmalige (Engelstalige) West Cameroon besloot om zich bij het (Franstalige) East Cameroun te voegen, in plaats van bij het (Engelstalige) Nigeria. Een en ander zou geschieden op basis van het principe “twee gebieden, één naam”.

Op 20 mei 1972 voegde de toenmalige president Ahmadou Ahidjo de twee gebieden samen en gaf het de naam Republiek van Kameroen. Anglofonen beweren dat hun rechten sinds die dag tot een nulpunt zijn gedaald. Ze zijn tweederangs burgers geworden en voelen zich gekleineerd door de Francofonen. Officieel is 20 mei een feestdag maar voor Anglofonen valt er niets te vieren. Voor hen is het de dag waarop zij hun waardigheid verloren.

Methoden
‘In 1979 hebben ze er alles aan gedaan om te voorkomen dat PWD Bamenda de finale zou winnen,’ aldus Pius. ‘Ze hadden vele methoden om dat te bereiken. De politie stond altijd aan de kant van de Francofonen, de scheidsrechters kregen van tevoren instructies en soms gingen ze zelfs zover dat ze onze spelers vergiftigden. Dat is later nog eens in een onderzoek aangetoond.’

‘De Francofonen houden alle touwtjes in het voetbal in handen,’ zegt Pius. ‘Er is nog nooit een Anglofone minister van Sport geweest. De president weet hoe belangrijk dat ministerie is. De minister is immers de baas over het nationale elftal. En dus zorgt hij ervoor dat er altijd een bevriend persoon op die post terecht komt. Je moet als Anglofone voetballer wel een bijzonder machtig persoon achter je hebben wil je ooit een Lion worden.’

De oude supporter van PWD Bamenda heeft de strijd opgegeven. ‘PWD Bamenda kwijnt weg in de derde divisie. Daar valt geen eer meer aan te behalen. Het nationale elftal zijn we ook allang kwijt. We hebben verloren, ze mogen de Lions houden.’

Tags: , , , , , , ,


About the Author



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑