Angola 2010 boom

Published on januari 9th, 2010 | by arnold pannenborg

Angola, CAF en het boemerang-effect

De bestuurders van de Afrikaanse voetbalbond CAF mogen zich eens goed achter de oren krabben. Zij wezen Angola de Afrika Cup toe, maar deden dat vooral vanuit economische en politieke motieven.

Het was al groot nieuws in september 2006. Toen maakte CAF bekend dat Angola gastheer zou zijn van de Afrika Cup in 2010. Menig expert fronste onmiddellijk de wenkbrauwen. Angola? Het land dat al dertig jaar één grote puinhoop is? Het land waar tientallen jaren een bloedige burgeroorlog woedde? Waar de vrede broos is en het openbare leven een chaos?

Op het continent zelf hebben ze zo hun eigen verklaringen waarom Angola tot gastland werd gebombardeerd. Was het een taalkundige kwestie? Geen enkel Portugees-sprekend land had immers nog de Afrika Cup georganiseerd. Of was het toch de olie? Toen de overgebleven kandidaten voor de Afrika Cup 2010 werden bekendgemaakt, klaagden verschillende landen al over de “opvallende keus voor olieproducerende landen”.

Duurste plek
Angola is booming, op economisch gebied. Maar daardoor is Angola, en vooral de hoofdstad Luanda, op dit momenteel zo ongeveer de duurste plek op aarde. En de heisa in de olierijke regio Cabinda is nog geenszins voorbij. Gek genoeg koos de bond juist voor Cabinda om er groepswedstrijden te houden. Dat is nu écht een plek waar je alle liefhebbers van het Afrikaanse voetbal naartoe zou willen sturen.

Al voor aanvang van het toernooi sijpelden berichten door over de organisatorische wanorde. De stadions waren vlak voor aanvang nog niet gereed, buitenlandse journalisten kregen hun visums niet en konden dus niet als “pers” naar Angola afreizen. Enkele journalisten werden recentelijk zelfs opgepakt. Mensenrechtenorganisaties riepen de regering op de persvrijheid te waarborgen.

Togolezen
Het was niet slim van de Togolezen om per bus van het trainingskamp in Congo naar speelstad Cabinda af te reizen. Althans, dat is de mening van de CAF. Er zijn voorschriften, en die stellen dat teams te allen tijde gebruik dienen te maken van het vliegtuig. Maar het is uiteraard wél zo dat een bus van een der deelnemende teams aan de Afrika Cup door een bekende rebellengroepering zwaar onder vuur is genomen.

Het is duidelijk dat de FLEC-PM de Afrika Cup heeft aangegrepen om de aandacht van de wereldwijde pers op zich te richten. En vooral om weer eens kenbaar te maken dat de onafhankelijkheidsstrijd nog altijd niet gestreden is. De groepering heeft al aangekondigd meerdere acties in petto te hebben.

Videobeelden
Op videobeelden is duidelijk te zien dat de Togolese voetballers zich kapot zijn geschrokken. Spelers vallen elkaar huilend in de armen, terwijl gewonde teamgenoten op de achtergrond door medisch personeel worden afgevoerd. Ook sterspeler Adebayor is zichtbaar aangeslagen door de gebeurtenissen. Hij heeft al aangegeven dat de meeste spelers erover denken om de Afrika Cup te verlaten.

Vandaag neemt Togo een besluit. Blijven ze in Angola of nemen ze het eerste vliegtuig terug naar Togo? Werkgevers in Europa hebben hun spelers inmiddels gesproken en opgeroepen zich zo snel mogelijk weer bij de club te melden. Als de veiligheid niet kan worden gewaarborgd, dan is het einde verhaal. Dát is de strekking van het verhaal waarover de Afrikaanse voetbalbond zich eens diep zou moeten buigen.

Veiligheid
Het is flauw om te zeggen: zie je wel? Maar feit blijft dat de CAF erom bekend staat gastlanden voor voetbaltoernooien aan te wijzen waarvan het duidelijk is dat de veiligheid er niet gegarandeerd kan worden. Recentelijk nog vond in Ivoorkust het African Nations Championship plaats. De vrede was getekend, maar was het verstandig om juist dáár te gaan voetballen?

De teams in een van de twee groepen moesten tijdens dat toernooi onder zware politiebegeleiding van en naar het stadion in Yamoussoukro worden geleid. Afrikaanse journalisten schreven over een algeheel gevoel van onveiligheid.

Gabon
Over twee jaar vindt de Afrika Cup plaats in Gabon en Equatoriaal Guinee. Beide landen zijn niet bepaald het toonbeeld van vrede. Zeker Gabon niet, waar president Omar Bongo na meer dan 40 jaar dictatoriaal regeren onlangs overleed en waar zijn zoon de macht heeft overgenomen, tot groot ongenoegen van veel Gabonezen. Hevige rellen in de hoofdstad hebben vorig jaar al geleid tot het uitstellen van een WK-kwalificatiewedstrijd tussen het thuisteam en buurland Kameroen.

Ook president Teodoro Obiang Nguema Mbasogo van Equatoriaal Guinee, die 30 jaar geleden middels een coup aan de macht kwam, kan met recht een dictator genoemd worden, compleet met persoonlijkheidscultus, geruchten omtrent kannibalisme en met een vermelding op de Forbes-lijst van ‘s werelds rijkste leiders.

En in 2014 reist de Afrika Cup-karavaan af naar Libië, waar de “Grote Leider” en “Gids van de Revolutie”, dictator Muammar al-Gaddafi, momenteel met 40 jaar de langstzittende president ter wereld is. Hij wordt algemeen gezien als dé paria van onze planeet en toch biedt de CAF hem de prestigieuze Afrika Cup aan. Hij zal het toernooi toch niet aangrijpen om zichzelf eens lekker in het zonnetje te zetten?

Voetbal
We willen graag voetballen in Afrika en we houden ontzettend veel van het Afrikaanse voetbal. Maar kunnen de bobo’s voortaan alsjeblieft besluiten nemen in het belang van het voetbal en niet op basis van economische en politieke gronden? En in ieder geval geen overhaaste beslissingen nemen als er verkiezingen voor de deur staan en er zieltjes gewonnen moeten worden?

Tags: , , ,


About the Author



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑